5 Küçük Alışkanlık

 

Hayatımın En Zor Döneminde Bana İyi Gelen 5 Küçük Alışkanlık

Hayat bazen insanı hiç beklemediği bir yerden yakalıyor.
Her şey yolunda gidiyor sanırken içimde tarif etmesi zor bir sıkışmışlık hissettiğim bir dönemden geçtiğimi hatırlıyorum. Dışarıdan bakıldığında her şey normal görünüyordu ama ben kendi içimde yorulmuş, dağılmış ve biraz da yönümü kaybetmiş gibiydim. O günlerde büyük değişimlere gücüm yoktu. Hayatımı baştan düzenlemek, her şeyi düzeltmek gibi iddialı hedefler bana çok uzak geliyordu. Ama şunu fark ettim: Bazen insanı ayağa kaldıran şeyler büyük kararlar değil, küçük ama düzenli alışkanlıklar oluyor.

Bu yazıda, o zor dönemde bana gerçekten iyi gelen beş küçük alışkanlıktan bahsetmek istiyorum. Belki senin hayatına da küçük bir dokunuş yapar.

1. Sabahları kısa bir yürüyüş yapmak

Eskiden sabah yürüyüşü bana gereksiz bir çaba gibi gelirdi. Uykudan biraz daha çalmak, sıcak yatağımda kalmak her zaman daha cazipti. Ama o zor günlerde evin içinde kalmanın beni daha da boğduğunu fark ettim. Bir sabah kendimi zorlayarak dışarı çıktım. Hava ne çok güzeldi ne de ilham vericiydi. Ama yürüdükçe zihnimin yavaş yavaş sakinleştiğini hissettim.

O yürüyüşler uzun değildi. Bazen sadece on beş dakika sürüyordu. Fakat günün geri kalanına etkisi şaşırtıcıydı. Sanki beynim “yeni bir gün başladı” mesajını daha net alıyordu. Kuş seslerini duymak, serin havayı hissetmek, insanların yavaş yavaş güne karıştığını görmek… Bunların hepsi içimde küçük bir hareket başlatıyordu.

Zamanla şunu anladım: Yürüyüş sadece fiziksel bir aktivite değil, zihinsel bir nefes alma alanıymış. O yüzden hâlâ kendimi kötü hissettiğim günlerde ilk yaptığım şey ayakkabılarımı giyip dışarı çıkmak oluyor.

2. Kahveyle yalnız kalmayı öğrenmek

Kahve benim için uzun süre sadece bir içecekten ibaretti. Uyanmak için içilen, sohbetlere eşlik eden sıradan bir alışkanlık… Ama zor zamanlarımda kahve bambaşka bir anlam kazandı.

Kendime küçük bir ritüel oluşturdum. Telefonu sessize alıp pencerenin kenarına oturuyordum. Elimde sıcak bir fincan kahve, önümde birkaç dakikalık sessizlik… İlk başlarda bu sessizlik rahatsız ediciydi. Çünkü insan yalnız kaldığında düşünceler daha yüksek sesle konuşmaya başlıyor. Ama kaçmak yerine dinlemeyi seçtim.

Zamanla o anlar günün en huzurlu dakikalarına dönüştü. Hiçbir şey yapmadan oturmanın, sadece nefes almanın bile ne kadar değerli olduğunu fark ettim. Kahve değişmedi belki ama ben değiştim. Artık o fincan bana acele etmemeyi, yavaşlamayı ve kendimle kalabilmeyi hatırlatıyor.

3. Telefonu belirli saatlerde kapatmak

En zor ama en etkili alışkanlıklardan biri buydu. Çünkü telefon aslında sadece bir cihaz değil; dikkatimi, zamanımı ve hatta ruh hâlimi yöneten görünmez bir güç gibiydi. Sürekli bildirimler, haberler, mesajlar… Zihnim hiç susmuyordu.

Bir gün küçük bir deneme yaptım. Akşam belirli bir saatten sonra telefonu kapattım. İlk hissettiğim şey boşluk oldu. Elimi nereye koyacağımı bilemedim. Sanki bir şeyleri kaçırıyormuşum gibi huzursuz hissettim. Ama birkaç gün sonra garip bir rahatlama başladı.

Uykuya daha kolay dalmaya başladım. Sabah daha dinç uyanıyordum. En önemlisi, düşüncelerim yavaşladı. Sürekli uyarılan bir zihin yerine daha sakin bir iç sesim vardı artık.

Şunu net gördüm: Bazen iyi hissetmek için hayatımıza yeni bir şey eklemek gerekmiyor. Sadece fazlalıkları azaltmak yetiyor.

4. Kısa da olsa günlük yazmak

Duygularımı içimde tutmaya alışkın biriydim. Konuşmak yerine susmayı, anlatmak yerine geçmesini beklemeyi seçerdim. Ama o zor dönemde içimde birikenleri taşıyamadığımı fark ettim.

Bir defter aldım ve her gün birkaç cümle yazmaya başladım. Uzun, edebi, mükemmel cümleler değildi bunlar. Bazen sadece “Bugün kendimi yorgun hissediyorum” yazıyordum. Bazen hiçbir sebep yokken üzgün olduğumu…

İlginç olan şuydu: Yazdıkça içimdeki yük hafifliyordu. Sanki düşüncelerim kâğıda akıyor ve zihnimde yer açılıyordu. Günlük tutmak sorunlarımı çözmedi belki ama onları taşımayı kolaylaştırdı.

Şimdi geriye dönüp o sayfalara baktığımda, aslında ne kadar yol aldığımı görebiliyorum. Bu da bana sessiz bir güç veriyor.

5. Erken uyumayı ciddiye almak

Uzun süre uykunun önemini küçümsedim. Geç yatmak bana özgürlük gibi geliyordu. Ama ruh hâlimin en çok uykusuzlukla bozulduğunu fark etmem uzun sürmedi.

Zorlandığım günlerde kendime verdiğim en basit söz şuydu:
“Sadece bugün biraz erken uyu.”

Bu küçük kararın etkisi beklediğimden büyüktü. Daha dengeli hissediyordum. Duygularım daha az dalgalanıyordu. Küçük sorunlar gözümde büyümüyordu.

O zaman anladım ki bazen psikolojik sandığımız birçok şey aslında fiziksel yorgunluktan kaynaklanabiliyor. İyi uyumak, kendime verdiğim en temel desteklerden biri oldu.

Sonuç: Küçük şeyler gerçekten büyük fark yaratabiliyor

O zor dönem tamamen bitti mi?
Belki hayır. Hayat zaten düz bir çizgi değil. Hâlâ zorlandığım günler oluyor. Ama artık elimde bana iyi geldiğini bildiğim küçük alışkanlıklar var. Bu da kendimi daha güvende hissettiriyor.

Şunu öğrendim:
İyileşmek bazen büyük adımlar atmak değil, küçük adımları tekrar tekrar atmak demekmiş.

Eğer sen de şu sıralar zor bir dönemden geçiyorsan, her şeyi bir anda düzeltmeye çalışmak yerine küçük bir yerden başlamayı deneyebilirsin. Belki kısa bir yürüyüş, belki sessiz bir kahve molası… Küçük görünen şeylerin zamanla nasıl büyüdüğüne sen bile şaşırabilirsin.

Ve belki de en önemlisi şu:
Bu hislerin içinde yalnız değilsin.
Ben de bir zamanlar tam oradaydım.

Sinema kültürünün evrimi adlı yazımı okumak için buraya tıklayın